Bir gün başınıza bir şey gelse…
Yani öyle büyük bir şey değil; mesela yemeğe gitmişsiniz, garsona artist artist “üstü kalsın” diyecekken kartınızdan “bakiyeniz yetersiz” sesi duyulmuş…
O an, etrafınızdaki insanları düşünseniz kaç kişi destek olur size?
İşte gerçek dostlar o an sahneye çıkar.
Tam da bu yüzden kardeşimle düşündük taşındık, modern dünyanın en etkili dürbünü olan ‘sosyal deneyi’ devreye soktuk. Ama öyle “beni ne kadar seviyorsun?” diye sorup göz devirmeli testlerden değil…
Plan basit:
“Yemeğe gittik, hesabı ödemek için paramız yetmedi” bahanesiyle dostları aradık.
Kimine 1000 TL, kimine 1500 TL, bazılarından 2000 TL istedik. (Piyasa koşullarına göre çeşitlilik şart.)
Ve cevaplardaki hız, bankacılık sektörünü kıskandırır cinstendi:
“İban at hemen.”
Sorgu yok, sual yok, T.C. Merkez Bankası bile bu kadar güven vermez.
Bir tek arkadaşımız “hesabımda o kadar yeterli bakiye yok ama siz yine de iban atın” diyerek çaktırmadan muhabbeti uzattı. Bir yandan da o an neler çevirdiğimizi anlamaya çalışıyordu. Pek inandırıcı gelmedik arkadaşımıza…
"Bu sizin tarzınız değil, yemeğe gitmeden hesabı yaparsınız, garanticisiniz siz" diyerek Sherlock Holmes gibi olayı çözdü. Ama “IBAN'ı atın” dedi ya. İşte dostluk bu…
Doğruya doğru…
Biz o hesabı gitmeden hesaplamışızdır. Garanticiyiz. Bütçe disiplinli, kredi notu yüksek insanlarız.
Ama bu bir sosyal deneydi. Ve sosyal deneylerde mantık aranmaz, absürtlük esastır.
Hani klasik laf vardır ya:
“Paran yoksa dışarıda yeme!”
Biz de düşündük, “ne kadar uçuk bir bahane olursa, gerçek dost daha net belli olur.”
İşte o an anladık ki; sadece cüzdanı değil, gönlü zengin insanlarla dost olmuşuz.
Mesele para değil çünkü.
Mesele, bir mesajla, bir alo ile sırtını yaslayabileceğin bir omuz olduğunu bilmek.
Evet, yemek yalan, hesap yalan… Ama dostluk gerçekti.
Sonuç?
Bizim dostlarımız bu sınavı geçti.
Peki ya sizin dostlarınız?
Yani bir akşam yemeği bahanesiyle 2000 lira ister misiniz bilmiyorum… Ama size bir şey olsa, gerçekten “bir şey”, mesela canınız yansa, ruhunuz daralsa, kaç kişi el uzatır size?
Para istemezsiniz belki ama bir çift göz, bir susarak anlama hali…
Kaç kişi?
Şimdi dönelim sadede.
Bu yazıyı okurken “acaba benim kaç tane böyle dostum var” diye düşündünüz mü?
Hani bir yere sıkışınca sadece para değil, akıl, omuz, zaman, sessiz bir dinleyici olarak yanınızda olacak kaç kişi var?
Hayat bu…
Kimi zaman hesabı tutturamazsınız, kimi zaman duyguları…
Ama iyi dost, ne eksik bırakır ne fazla sorar.
“Sorun yok, ben buradayım” demek ise en değerli olanı.
Bir deney de siz yapın isterseniz…
Ama baştan uyarayım: Gelen tepkiler, sadece dostlarınızı değil, hayatla olan ilişkinizi bile sorgulatabilir.
Ama illa para istemeniz gerekmiyor.
Bir gün sadece “kötü hissediyorum” deyin.
Şimdi siz düşünün...
Rehberinizi açın.
O çok kalabalık görünen listede, gerçekten “dost” olacak kaç kişi var?
Görünürde ufak, terazide büyük bir detay:
“Herkes para verebilir bütçesine göre ama gönlünden vereni bul, işte o senin dostundur.”
İşte biz de bu deneyde, ses tonundan, tınıdan, vurgudan...
Öylesine mi, yoksa yüreğinden mi veren dostu ayırt ettik.
Ve anladık ki; bazen bir cümlede, bazen bir nefeste gizlidir gerçek dostluk.
Ve tüm dostlarımıza teşekkür ederiz.
Bizi iyi gözlemleyip Sherlock Holmes gibi analiz eden dosta da ayrıca teşekkürler…
Hele ki bir dostumuz vardı ki, “ Konum atın. Neredesiniz, oraya geliyorum” dedi…
İşte ona da yürekten, sonsuz teşekkürler.
